كه هيچكس نباشد كه او را مصيبتى رسد و الا خداى بكفّارت گناهش كند تا آن مقدار كه اگر خارى در پايش شود كفّارت گناهش باشد . مجمع : قاضى ابو عاصم عامرى قارى گفته است : اين جمله ها براى قطع توهّم است ، كه گمان نرود گناه در برابر ايمان اثر ندارد همانطور كه طاعت در برابر كفر لغو است . « وَلا يَجِدْ لَه مِنْ دُونِ اللَّه » 124 مجمع : اين جمله شامل همه ى مردم نيست و مقصود شخص كافر است كه عمل بد كند گرفتار عذاب خواهد بود و ياورى نخواهد داشت ، و يا مقصود از ياور نداشتن آنهائى است كه قابل عفو نيستند و گر نه بعضى گناهكاران مشمول عفو ميشوند ، پس جمله عموم ندارد . « وَمَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ تا آخر » 124 مجمع : جمله ى « وَهُوَ مُؤْمِنٌ » براى آن است كه بفهماند هيچ عمل بدون ايمان ارزش ندارد ، و در بقيّه ى آيه كه وعده ى آمرزش داده شده است در برابر تهديد عمومى آيت جلو است تا مردم ميان بيم و اميد باشند . « يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ » 124 ابو الفتوح : ابن كثير و ابو عمر و ابو جعفر « يَدْخُلُونَ » با صداى جلو و ضمّ يا و صداى بالا و فتح خا قرائت كرده‌اند تا فعل مجهول باشد ، و معنى چنين شود : ايشانرا ببهشت مىبرند ، و در نتيجه تفاوت ندارد ، و هم ابو الفتوح نوشته است ، مسروق گفت : چون آيت فرود آمد « لَيْسَ بِأَمانِيِّكُمْ » اهل كتاب مسلمانان را گفتند ما با شما راستيم ( يعنى برابر هستيم ) كه خداى گفت : كار نه بآرزوى ما و شما است ، هر كه او گناهى كند از ما و شما پاداشت يابد ، خداى تعالى اين آيه فرستاد « وَمَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ » . « وَاتَّخَذَ اللَّه إِبْراهِيمَ خَلِيلًا » 125 ابو الفتوح : نوشته است : و اهل اشارت گفتند : خداى تعالى ابراهيم را براى آن خليل خود گفت كه او را امتحان كرد بتن و جان و مال و فرزند ، مال بمهمان داد و فرزند بقربان داد و تن بنيران داد و جان به خداى رحمان داد ، خداى تعالى او را خليل خود گرفت .